مارو باش که به فاطیما خانوم دل خوش کرده بودیم که بیاد و واسه ما آپ کنه آخه نا سلامتی این وب

گروهیه

اما متاسفانه هیچ کس نیست که مرا در این سرای بی کسی یاری کنه آخه قبول دارم که همه مشکل

دارن مثه خوده من واسه همین از کسی انتظار بی خود ندارم حالا بعضی از دوستای عزیز از بی خبر

ماندن از آپیدن ما گلایه کردن خداییش شرمنده روتونم که نتونستم خبرتون کنم ولی با دیدن این همه نظر

تو این همه مدت واقعا تعجب کردم ۴ نظر خیلی خوبه نه آدم اصلا دوس داره هر روز بیاد و آپ کنه یادش

بخیر اولا بازدید از این وب خوب بود اما خودم باعث شدم ............... .

بروبچ عزیز از آهنگای جدید عشق من محسن چاوشی هم بازم وارد بازار شده ولی اینبار نمیدونم با

مجوز یا دوباره دزدکی راستیتش خودم هم هنوز نتونستم آهنگاشو تهیه کنم و تنها از یه کلوپ از دور

صداشو شنیدم واقعا اگه ایمیل بعضی از دوستا نبود هیچ وقت دیگه این وب بالا نمی آوردم اما خود اون

دوستا هم کم لطفن.

جوگیر شده بودیم و بخودمون میگفتیم باید دیگه از خونه فیلمارو نیگا نکنیم و به سینما رونق بدیم واسه

همین هر کسی که امکان داشتن با ما به سینما بیاد رو بلند کردیمو و به سینما بردیمش با حساب

دوستای عزیز سینما دوست  ............ اما از شیرین کاریای دوستامون بگیم البته بدون قید

نام ....... یکی از دوستای عزیز که پهلو من نشست بود یه بار تو عمرش یه جای فرهنگی نرفته بود و

جاش فقط تو قهوه خونه ها و قلیون و این حرفا ............... آقا پهلوی ما نشست و عینا دوست اون آقا

هم که هم شرایط خودشون بودن کنار دستشون نفر اول کنار من نشست دیدم قدش خیلی بلند تر

ازمنه آقا نگو این صندلی رو راست نکرده و همونطور  روش نشسته بود و دوستش همین طور حالا تا من

خواستم بگم نفر اول صندلی از یزرش در رفت و یه صدای مهیب تو سینما پخش شد آقا دیگه داشتیم از

خنده می مردیم دوستش که این واقعه رو دید دیگه نکرد صندلیشو درست  کنه و تا اخر فیلم همین طور

رو صندلی نشسته بود  آقا من دیگه قرمز شده بود از خنده چقدر  سخت بود  خنده ی بی صدا ......... آقا

یه چند دقیقه بعد دیدیم از وسط سینما یه صدا دیگه ای بلند شد تلپ تلپ همه برگشتن حتی خود ما

هم دیدم یکی از بچه ها از خونه یه جانوشابه یخ آورده بود و تو سینما داشت یخشو با کوبیدن به زمین

آب میکرد آقا مسئول سینما اومد بهمون تذکر داد بازم شرمندگی نصیب من و دوستای سینما دوست

شد فیلمشم بد نبود تعریفی هم داشت دایره زنگی بود حالا تصور کنین با کوچکترین حرکت طنز دوستان

عزیز تا نیم ساعت می خندیدن و تا ۲۵ دقیقه بعد هم جریان و واسه ما تعریف میکردن انگار ما اون وقایع

رو نمیدیدم حالا به هرترتیبی بود اون روز ما با خجالتی وافر و خنده ی بسیار زیاد سینمارو ترک کردیم آقا

همین دوستان دو سه روز بعد جلوی مارو گرفتن آقا ما می خوایم بریم سینما شما نمیاین ............................ .

وای اصلا یادم رفت که سلام کنم

 اول هرکاری سلام ....................................... .

امروز اومدم از  دو معضل اجتماع البته به نظر من صحبت کنم یکیش موتور سیکلت و

اون یکیش تلفن همراه البته خدایی مواقع خودشون خیلی خوباْ البته اگه از اونا

درست استفاده بشه حالا می پرسین چرا موتور سکیلت ؟ باور کنین عید مارو خراب

کرد من در حال رانندگی البته با یه خورده چاشنی سرعت و موتور سوار هم در حال

رانندگی با یه خورده که چه عرض کنم با یه هوا بی حواسی ............ حول و حوش

۱۰۰ متر خط ترمز و .... اتفاقی که نباید می افتاد........ زدیم به طرف حالا خدا رو

شکر که از موتور جدا نشد و گرنه که مزار شهدای کرمانشاه که نه باید اونو به بهشت

زهرا می فرستادم حالا بعد از این اتفاق طرف اومد پایین خیلی موقر و با متانت کامل

چند سیلی و مشت فدای صورت بینوای اینجانب که .......البته لازم به ذکر است که

من از شعرای آماتور و جویای نام این دیار هنر هستم ..... فرمودند که البته چون ذاتا

انسانی مقید به احکام اسلامی میباشم دفاع را بهترین و مناسبترین عمل دیدم که

در  پایان طرف عقب نشینی کرد و چون من تازه به خودم اومده بودم دفاع را به جهاد

تبدیل کرده و چندین متر او را متواری ساختم بعد با جمع شدن مردم حال و هوا کمی

سردتر شد و با ماموران جان بر کف راهنمایی و رانندگی تماس حاصل نموده تا بتوانیم

از بیمه به واسطه ی کروکی آنها استفاده کنیم که در این بین به دلیل همراه نداشتن

مدارک لازم هیچ مبلغ هنگفتی جریمه شدم و اتومبیلم که نه ماشین بابا به پارکینگ

ارجاع گردید بعد از این ماجرا باز لجم به چشمان فشار آورد و دیگر هیچ جا را نمیدیدم

و باز به سراغ طرف رفتیم و از همه جا بی خبر که آقای موتور سوار در این بین به چند

یک از آشنایان دست بزن دار تماسی حاصل نموده و آنها را در مکان حادثه جمع کرده

بود ماهم خوب به دلیل اندک دلاوریمان گفتیم خوب است داغ دلمان را روی او خالی

می کنیم که متاسفانه در واپسین روزهای تعطیل عید یک بادنجان پای چشم راست

ما نهفته شد و لباسهای نومان تبدیل به تیکه پارچه برای تعویض روغنی ها گشت و تا

مراحل قانونی بیمه و در آوردن اتومبیل از پارکینگ نیروی انتظامی اینجانب نتوانسته بر

قول خویش وفادار بوده و به وب سر بزنم ................................ .

راستی یه چیز دیگه تا چند روز دیگه قصد دارم که وب و به دامنه  ی کام متصل نمایم .

راستی تلفن همراه که گفتم یه معضله دیگه خودتون میتونین چندتا از دلیلاشو از

همین نوشته بر داشت کنین . 

                                       که همه دنیا بفهمند آنرا

                                                             که در آن زندگی فریاد کند

                                                                             همه ی خاطره ها را مو به مو یاد کند

 واژه ای پر معنا                      که همه پاکی و خوبی در آن جمع شود

واژه ای شعر مانند                  واژه ای بی همتا                واژه ای در خور نور

که از آن راهی نو آغاز شود

                                    به بلندای سکوت واژه ام به جهان دیگری پنجره ای باز شود

واژه ای همچو صدای تپش قلب زمین که همه امواج به تکرار به ساحل گویند

                                        واژه ای همچو صدای پر آن سهره ی محبوس قفس

                                        واژه ای چون همه ادراک جهان همچو نفس

                                         واژه ای می جویم اگر آنرا یابم

      به بلندای صدای ماهی خسته ی در تنگ بلور

                                                                       به فراخوان نشینم شاید

                    ابدیت به تماشا بنشیند که چطور

                                                                     زندگی در پی ما زارتر است

                                                شاعر : مردی از جنس احساس

مثه دفعه ی قبل با هزار بار شرمندگی به حضورتون رسیدم اما با این تفاوت که این بار نمی خوام فرصت

ازتون بگیرم می خوام بگم مثه اولا می خوام پر کار بشم حداقل هفته ای یک بار آپ کنم

فاطیما خانوم اول همه باید خودم و از لیست نویسنده ها حذف کنم آخه خودم که از همه کم کار ترم

دو هفته دیگه هم صبر می کنم اگه از نویسنده ها خبری نشد همه رو حذف میکنم این بار اومدم که یه

حال و هوایی به وب زن و مردانی از جنس احساس بدم

مثه اینکه دوستای عزیزم از نبود ما زیاد ناراحت نشدن . آخه احوالپرسیاشون به قدری بود که ندونستم

که اول کدومشو بخونم خوب عیبی نداره....................

نامم مردی از جنس احساس است

                                                   گرچه ازدر کوله ام سنگ غرور دارم

                                                                                             اما دلم زنام عشق حساس است

از دیار رویا ها نیستم     کوه ها را بینم اما نه در دشت

                             قدعلم کرده اند روی شهر خانه های تیز رویایی

                             چشم در راهم ولی از راه نه خوب می دانم تو زافلاک ها می آیی

نامت زنی از جنس مهتاب است            اگرچه در کوله ات موم احساس داری

                                                       اما دلت از سنگ غروری ناب است

                     از دیار رویاها هستی               اگرچه سال هاست حقیقت داری

                          خوب می دانم که تو هم دلتنگی

                          شعرها از دوری و هجران برایت خواندند و تو هم بی زاری

منتظر باز نشینم شاید .......

                                           عاقبت فاصله را برداری .

دوستتون دارم منو دیگه فراموش نکنین هان ..............

 
خانمي ، 3پير مرد جلوي درب خانه اش ديد.

- شما را نمي شناسم ولي اگر گرسنه هستيد بفرماييد داخل.

+ اگر همسرتان خانه نيستند، مي ايستيم تا ايشان بيايند.

همسرش بعد از شنيدن ماجرا گفت: برو داخل دعوتشان کن.

بعد از دعوت يکي از آنها گفت: ما هر 3 با هم وارد نمي شويم.

خانم پرسيد چرا؟

يکي از آنها در پاسخ گفت: من ثروتم، آن يکي موفقيت و ديگري عشق است. حال با همسرتان تصميم بگيريد کداممان وارد خانه شود.

بعد از شنيدن، شوهرش گفت: ثروت را به داخل دعوت کن. شايد خانمان کمي بارونق شود.

همسرش در پاسخ گفت: چرا موفقيت نه؟

عروسشان که به صحبت اين دو گوش مي داد گفت چرا عشق نه؟ خانمان مملو از عشق و محبت خواهد شد.

شوهرش گفت: برو و از عشق دعوت کن بداخل بيايد. خانم به خارج خانه رفت و از عشق دعوت کرد امشب مهمان آنها باشد.

2 نفر ديگر نيز به دنبال عشق براه افتادند. خانم با تعجب گفت: من فقط عشق را دعوت کردم!

يکي از آنها در پاسخ گفت: اگر ثروت و يا موفقيت را دعوت مي کرديد، 2 نفر ديگرمان اينجا مي ماند. ولي هرجا عشق برود، ما هم او را دنبال مي کنيم.

هر جا عشق باشد
موفقيت و ثروت هم هست!

خدایی  دستت برو بچ درد نکنه خدایی خیلی فعالن هم تو جلب مشتری  هم تو آپ کردن

بابا مثلا وب گروهیه پس کجایین ؟

این از گلایه های من

اما ................ آپ حالا

قبل از اینکه وب رو ترک کنم یکی بهم گفت که تو وب می تونی راحت حرف بزنی پس نرو اما باور کنین

همه یه طوری می خوان استفاده کنن البته به صورت سوء

خوب ما که راحت نمی تونیم حرف بزنیم واسه همین ببخشین چون هنوز هیچی نگفتیم مارو آب کردن

وای به حال اینکه حرفی بزنیم

خوب بعضیا فرهنگ دنیای مجازی رو ندارن اما ............

باز دور شدم از اصل مطلب ........

خواستم امروز یه آپ توپ بکنم اما نشد چون به قدری آشفتگی روانی دارم که نمی تونم

خوب فقط یه شعر می نویسم که این روزا خیلی گوش می دم اشتباه نکنم از حسین صفاست که

محسن چاوشی اونو هنرمندانه اجرا کرده

راستی اینبار اگه دیر اومدم به حساب امتحانا بزارین اُه اُه داشت یادم می رفت خدایی من خیلی

شرمندم از دوستای عزیز من به دلیل پاره ای که نه به دلیل هزارتا مشکل نمی تونم اصلا سراغ کامپیوتر

بیام چه برسه به خوام اینترنت گردی کنم خلاصه شرمندم از همتون ان شاالله جبران می کنم مخصوصا از

دوست خوبم فاطمیا و خیلی از دوستای دیگه که به صد دلیل نمی تونم اسمشونو بیارم ممنونم واسه

لطف بی کرونشون اینم از شعر محبوبم :

به خدا همیشه از خدا می خوام                   لحظه ی جداییمون سر نرسه

تا همیشه پا به پای هم باشیم                   اما این کوچه به آخر نرسه

نگو تا ابد باید تنها باشم                             آرزوهای منو ازم نگیر

من می خوام با تو باشم با خود تو               عشق من عشقمو دست کم نگیر

تا ابد با من باش همه ی هستی من           هستیمو ازم نگیر حرف رفتنو نزن

این همه شادابی یه روزی حروم می شه      کوچه هم تموم نشه عمرمون تموم می شه

                                  من با چه دلهره ای از باغچه ی همسایه

                                                                              سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تیز دوید            سیب را دست تو دید

                                            غضب آلود به من کرد نگاه

                           سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ...

                                                   سال هاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

            و من اندیشه کنان غرق این پندارم

                                    که چرا ... ؟

                                          که چرا خانه ی کوچک ما سیب نداشت